Yeni Bir Şiir - Ben ve Hayat
Ben ve hayat arka sıralar evimdi köhne sınıflar vatanım, suskunluğum derdim olurdu sessiz sessiz yazarım yorgunluğum vardı bitmek tükenmek bilmez kor gibi yanardım belki de ama yoktu bir kıvılcım çakanım düşünmek ve yapmak arasında geldim gittim yıllarca yokluğunu hissettiğim değerleri bekledim vazgeçtiğim için suçlayamazdım kendimi her yeni başlanıç beni tekrar tekrar yordukça her birine bir sebep bir mazaret besledim. avunmak boştu aslında benim için amaçta yoktu sonuç hayaldi zaten kabullenmekse kolaydı. ileri, gidilmeyecek kadar tehlikeli arkamda ise hep pişmanlıklar çıkmaz bu olsa gerek derdim kendime yardım istemiyorum uzak durun benden dostlar. kalıp yüzleşmek mi sebepsiz acılarla yoksa kaçıp unutmak mı gerek bilemiyorum her düşünce devamını getirdikçe ben hiç bir yere gidemiyorum. susmaya devam yine, düşünceler yine sessiz ne zaman bitecek yoruldum ben uyanmak istiyorum. koşmayı becerebilseydim hayatta ve zamanında konuşmayı bilmiyorum belki de ya...